Czym są zaburzenia psychosomatyczne?

ból

 

Choroby – każdego rodzaju – nie tylko zaburzają zdrowie i samopoczucie pacjenta, ale wpływają na jego życie szerszej skali, jednocześnie będąc zjawiskiem społecznym, niosącym konsekwencje dla tego jak myślimy i mówimy o chorobach w języku. To z kolei wraca do chorego, ponieważ opinia społeczna kształtuje także to, jak on sam postrzega swoją chorobę. To czyni choroby wystarczająco złożonymi, a temat tego wpisu dotyczy zaburzeń, które swe źródło mają właśnie w tym, jak chory czuje się i przeżywa.

Co to znaczy zaburzenia psychosomatyczne?

Etiologia chorób stanowi rozległą dziedzinę – im więcej dowiadujemy się o człowieku i jego ciele… tym mniej o nim wiemy. Okazuje się, że badanie przyczyn zaburzeń w funkcjonowaniu naszych organizmów nie ogranicza się tylko do naszego ciała. Zmiany w samopoczuciu i choroby mogą mieć podłoże psychologiczne – wtedy właśnie mówić będziemy o zaburzenia psychosomatycznych.

Somatyczne w tej nazwie dotyczy fizyczności objawów. Badania jednak nie wykazują chorób, nie wiadomo jak dobrać leczenie, a pacjent odczuwa prawdziwe objawy. Zaburzenia psychosomatyczne mogą bowiem wyglądać następująco:

  • bóle brzucha, wzdęcia, odbijania, wymioty, nudności,
  • swędzenie, drętwienie, problemy ze skórą,
  • zmienne i uporczywe zmiany zdrowotne, niedające jednak obraz klinicznego somatyzacji, na które jednak uskarża się pacjent,
  • zaburzenia dotyczące serca, układu krążenia, górnego i dolnego odcinka przewodu pokarmowego, układu oddechowego, układu moczowo-płciowego i innych,
  • bóle psychogenne – często głowy lub krzyża.

Do zdiagnozowana zaburzeń psychosomatycznych konieczne jest przeanalizowanie także relacji pacjenta z tymi objawami – nie wystarczy samo stwierdzenie objawów bez choroby. W efekcie także kwestia leczenia nie pozostaje oczywista. Zaburzenia psychosomatyczne pojawią się nie tylko w wyniku czynników stresogennych i emocjonalnych, ale także przy uzależnieniach. Dlatego do skutecznej terapii konieczne jest zlokalizowanie problemu nie tyle w ciele, i nie tyle w psychice, co w życiu w pacjenta.